W trakcie gdy na 1-wszy rzut oka sztuka Anny Szprynger wygląda na dzieło grafika komputerowego lub architekta, do jej wykonania nie użyto żadnych technologii cyfrowych ani narzędzi architektonicznych. Precyzyjne wielokrotne linie , a oprócz tego formy geometryczne zbudowane tylko ręką artystki, jak również cieniutki pędzel, wywierają ogromne wrażenie, stąd też taka technologia może wprowadzać oglądających w błąd.

Dzieła zdradzają zainteresowanie artystki architekturą i odkrywaniem geometrycznym trójwymiarowej przestrzeni. Jej mało ważące kompozycje, zwykle położone centralnie albo po przekątnej, w pewnych sytuacjach rozrzucone po powierzchni albo pokrywające jej całość, częściej utworzone są z zwyczajnych figur geometrycznych, takich jak wydłużony pięciokąt czy kwadrat. Układając je jeden na drugim w z pozoru niekontrolowany metodę, Anna Szprynger uzyskuje efekt wyjątkowej gęstości i głębi na dwuwymiarowej powierzchni. Oprócz tego, by zmaksymalizować wrażenie gęstości, artystka skupia się na poszukiwaniu perspektywy, na przykład poprzez stosowanie wielokrotnych punktów zbiegu, technologie zapoczątkowanej w renesansie. Dzieła artystki stanowią wyzwanie dla odbiorców przez wielość elementów tworzących przestrzenną jedność, którą ludzki umysł z trudem potrafi pojąć. Ten niejasny język obrazków nie zniechęca natomiast widza, nawet inaczej, pomimo że jest trudny w odbiorze, przyciąga i pobudza do myślenia. Powoduje, iż nie można się od fotografii oderwać, nieustannie próbując ułożyć puzzle w jedną ogół. Analizując trzon zleceń artystki, da się zauważyć wiele powracajacych motywów związanych z naturą.